„Wiedźmin” Netflixa

Wiedźmin – tragedii nie ma

Nie potrafiłem się powstrzymać i tuż po premierze obejrzałem co nieco netfixowgo Wiedźmina. Na początek skonsumowałem trzy odcinki, w końcu używki należy sobie rozsądnie dawkować. Producenci Netfixa mieli podwójnie trudne zadanie: by sprostać oczekiwaniom fanów musieli zmagać się jednocześnie z oryginałem literackim jak i jego niezwykle popularną adaptacją w postaci gry Wiedźmin III Dziki Gon.

Niełatwa sprawa zważywszy, że filmowe adaptacje literatury zazwyczaj bywają albo piękne albo wierne (że lekko sparafrazuję Voltaire'a). W tym galimatiasie scenarzyści spróbowali odnaleźć złoty środek, co udało się raczej średnio. W pierwszych dwóch odcinkach stanowiących dość wierne odbicie

Łaska Wielkiego Brata

Stało się: od 11 listopada nie będziemy potrzebowali wiz, by podróżować do USA (w celach turystycznych i biznesowych). Nareszcie roztoczy się przed nami perspektywa ujrzenia na własne oczy rozległych prerii znanych dotąd wyłącznie z powieści Karola Maya lub innych atrakcji, które do tej pory kusiły nas zza szklanego ekranu.

W kraju nad Wisłą, rzecz zrozumiała, wielkie poruszanie. O sprawie trąbią na prawo i lewo rozentuzjazmowane media i nie mniej podekscytowani politycy partii rządzącej.

Opinie powyborcze są zróżnicowane…

Pyrrusowe zwycięstwo

Miało być lekko, łatwo i przyjemnie. Rozpędzony PiS, który od początku kampanii zdecydowanie prowadził w sondażach, był w tych wyborach murowanym faworytem. Tymczasem po przeliczeniu głosów z oczekiwanych 48% poparcia zostało niespełna 44% a zamiast buńczucznie zapowiadanej większości konstytucyjnej Jarosława Kaczyńskiego i jego ludzi czeka wyjątkowo trudna kadencja.

Niemiłą dla obecnej władzy niespodzianką są przede wszystkim wyniki wyborów do senatu. Pomimo relatywnie wyższego niż przed czterem laty poparcia kandydatom PiS-u nie udało się pokonać zjednoczonej opozycji. Ludzie Kaczyńskiego zajęli zaledwie 48 miejsc w senackich ławach, co nie tylko stanowi regres wobec 61 mandatów w kadencji 2015-2019 ale oznacza utratę większości w izbie wyższej parlamentu.

Konfederacja – o atakach i cenzurze…

Po wczorajszym „paszkwilu na Korwina”

Specyfika mojego zawodu jest taka, że stale tkwi się w szitsztormach jak żeglarz w szkwałach – ohoho, przechyły i przechyły, ohoho, za falą fala mknie – jak nie z jednej, to z drugiej strony. Po wczorajszym „W tyle wizji” i „paszkwilu na Korwina” (czyli przygarści wiernych, choć oczywiście dobranych złośliwie, cytatów z jego wypowiedzi) fala ruszyła ze strony wyborców Konfederacji. Ponieważ, jak wielokrotnie deklarowałem, moje serce bije na prawo od PiS, zasługują oni w moich oczach na zwięzłą odpowiedź.

Największy sojusznik Prezesa

Ma 56 lat i 172 centymetry wzrostu, nieco wodniste, niebieskie oczy i olśniewające uzębienie. Przez całe lata stał w drugim szeregu pełniąc rolę szarej eminencji. Dziś występuje już z otwartą przyłbicą. Poznajcie człowieka, któremu PiS zawdzięcza swoje wysokie i stabilne poparcie.
Oto Grzegorz Schetyna.

Powiedzieć, że opozycja w Polsce jest nieudolna to nie powiedzieć nic. Prym w nieudacznictwie wiedzie z natury rzeczy największa siła opozycyjna czyli Platforma Obywatelska, która raz na jakiś czas dla zmylenia elektoratu występuje pod szyldem Koalicji Obywatelskiej bądź Koalicji Europejskiej. Co dokładnie Platforma robi źle? Ja wyliczyłem siedem błędów, które na kształt siedmiu grzechów głównych uniemożliwią ekipie Schetyny przejecie władzy, spychając ją do piekła bezsilnej opozycji.