Antropologiczno-etyczne podstawy prawa do stowarzyszania się

We wrześniu 2019 roku byliśmy świadkami zdumiewającego i wręcz absurdalnego wydarzenia. Organizacja Narodów Zjednoczonych wystosowała pod adresem Polski – tłumacząc to potrzebą wzmożenia walki z rasizmem i dyskryminacją na tle narodowościowym – apel o zdelegalizowanie organizacji patriotyczno-narodowych, między innymi Obozu Narodowo-Radykalnego i Młodzieży Wszechpolskiej.

Szczytna to niewątpliwie idea, aby przeciwstawiać się zachowaniom ksenofobicznym, a nade wszystko dyskryminacyjnym. Problem jednak w tym, że atakując legalnie działające stowarzyszenia, których działalność polega na krzewieniu pamięci o przeszłości, pomocy słabszym i potrzebującym, jak również integrowaniu narodowej wspólnoty, co w gruncie rzeczy sprowadza się do czynności, które mają na celu uczynić życie społeczne mniej oschłym i zatomizowanym, samemu staje się po stronie nietolerancji i pogardy.

O wierności

Człowiek współczesny – jak zauważył Léon Degrelle (1906-1994) – skrył się za barykadą egoizmu i własnej przyjemności. Nadmierny indywidualizm, nihilizm, selfizm i hedonizm poważnie nadwątliły kondycję kultury Zachodu.

Mimo iż nad wszystkimi wymiarami życia ludzkiego panować powinien rozum, to jednak w praktyce stanowczo zbyt często górę biorą emocje i popędy. Wolność, pozbawiona kontekstu odpowiedzialności, staje się anarchiczną samowolą, tak iż niejeden psychoterapeuta gotów jest usprawiedliwiać najbardziej nawet haniebny czyn czyimś osobistym prawem do wyboru. Zapomina przy tym, że wolność, której nie dookreślają wartości w rodzaju dobra, miłości i prawdy, przeradza się w jej wynaturzone przeciwieństwo, mające destrukcyjny wpływ na funkcjonowanie społeczeństwa. Jednostki – głównie młode – coraz częściej interesuje dziś przede wszystkim to, aby żyć komfortowo, w zgodzie ze swoimi namiętnościami i prymitywnymi zachciankami.